Kraj Wschodzącego Słońca budzi zazdrość z powodu niskiego wskaźnika przestępczości, a jedną z największych zalet Japończyków jest uczciwość i szacunek dla prawa.

Ulice japońskich miast należą do najbezpieczniejszych w świecie, w tym również w nocy. Morderstwa i rozboje są rzadkością, co zapewnia poczucie bezpieczeństwa. Aczkolwiek od pewnego czasu wzrasta liczba przestępstw urzędniczych, bandyckich napadów i wykroczeń popełnianych przez młodocianych. Gwałty, choć stosunkowo rzadkie, najprawdopodobniej nie są zazwyczaj zgłaszane.

Natomiast uważający się za spadkobierców samurajów yakuza, to członkowie tradycyjnych, zhierarchizowanych japońskich grup przestępczych, które o ironio stanowią największą na świecie przestępczość zorganizowaną. Apogeum ich działalności przypadło na pierwszą połowę lat 60. XX wieku, kiedy prawie 5120 różnych grup skupiało w swych szeregach ponad 184 000 mafiosów. Obecnie szacunkowo funkcjonuje ponad 3300 gangów skupijących nieomal 100 000 członków. Do największych przestępczych rodów należą: Yamaguchi-gumi z Kobe, Sumiyoshi-rengo z Osaki oraz Inagawa-kai z Tokio i Jokohamy. Tradycyjne obszary działalności yakuzy to: nielegalny hazard, wymuszenia, fałszerstwa, oszustwa, handel narkotykowy, przemyt broni, manipulowanie wyścigów motocyklowych i konnych, kontrola życia nocnego – kluby, dyskoteki, prostytucja. Ponadto specjalizują się również w przestępczości gospodarczej, obejmującej budownictwo, operacje finansowe, obrót nieruchomościami i gruntami.

20 marca 1995 r. założona przez Shōkō Asaharę religijna sekta Aum Shinrikyo dokonała najokrutniejszego aktu terrorystycznego w historii Japonia, którym był atak na tokijskie metro. W wyniku rozpylenia gazu bojowego o nazwie sarin śmierć poniosło 12 osób, a ponad 5000 zostało zatrutych.

W Kraju Kwitnącej Wiśni struktura organizacyjna policji wyróżnia dwa szczeble: państwowy i prefekturalny. Rząd Japonii sprawuje cywilną kontrolę owych służb poprzez Państwową Komisję ds. Bezpieczeństwa Publicznego (NPSC, Kokka Koan Iinkai), której z kolei podlega Agencja Policji Państwowej (NPA, Keisatsu-cho). Posiadającej osiem biur regionalnych NPA przewodzi wyznaczony przez NPSC i mianowany przez premiera komisarz generalny.

Cechą charakterystyczną japońskiej policji jest istnienie systemu składającego się z ok. 15 000 niewielkich posterunków ulicznych zwanych koban oraz wiejskich chuzaisho, w których może pracować na raz do czterech policjantów, a co poniekąd wyjaśnia przyczyny niskiej przestępczości. Ponadto w ten sposób zapewniony jest bezpośredni kontakt stróżów prawa z obywatelami, których odwiedzają dwa razy w ciągu roku i pytają o codzienne problemy oraz prowadzą bazy danych dotyczące mieszkańców podległego im rewiru. Zazwyczaj funkcjonariusze ci zajmują się patrolowaniem ulic, prewencją w szkołach czy monitorowaniem ruchu drogowego.

47 komend prefekturalnych zatrudnia 250 000 osób, z czego policjantów jest 220 000. Policja państwowa liczy 7600 osób, z czego 1200 to oficerowie, a 900 strażnicy cesarscy.

Specjalną formacją policji japońskiej jest licząca 300 antyterrorystów Specjalna Grupa Szturmowa (SAT, Tokushu Kyushu Butai), która powstała w 1996, a do rutynowych jej zadań należy ochrona lotnisk i budynków rządowych.

Policja japońska posiada blisko 26 000 pojazdów, w tym 5000 radiowozów, 3000 motocykli, 5000 pojazdów nieoznakowanych, 2500 wozów transportowych, 200 łodzi i 80 helikopterów.

Pyzatym to właśnie młode kobiety są najczęstszymi ofiarami, jednak i mężczyźni nie pozostają osamotnieni, macki odnalazły i dojście do nich. Ten drażliwy typ bestialskiej erotycznej ekspresji ma swoje korzenie w klasycznej sztuce Japońskiej. Jeden z pierwszych obrazków ukazujących "porno z ośmiornicą" został wykonany przez Katsushike Hokusai około 1820. Podczas gdy, ten legendarny artysta ukiyo-e jest sławny ze względu na swe krajobrazy jak i swoje produkcje w stylu "Shunga", czyli sztuki erotycznej.

 

W "Śnie Żony Rybaka" naga kobieta jest dosłownie zdewastowana przez parę ośmiorniczych macek. Nowoczesne odrodzenie tego ośmiornicowegoplugastwa zostało poniekąd zainspirowane przez cenzorów. Japońskie prawo obyczajowe, które demonstruje znacznie mniej wyobraźni niż Japońscy fotografowie, nie dopuszcza portretowania penisa.

 

Nie zdolny do narysowania bardziej konwencjonalnych narzędzi penetracji, artysta hentai - Tashi Maeda - zadręczał bohaterki swoich komiksów mackami. Ta sztuczka przyniosła mu sławę i zwiększyła zainteresowanie gatunkiem komiksu. Mimo, że obrazy te wydają się odpychające dla większości ludzi, seks mackowy może być ponownie wschodzącym głównym nurtem. W 2001 roku wystawa Masamiego Teraoki "Fake i Okagi" zawierała odnowione prace Hokusai. [Napisał Courso]

Miasto leży niemal w centrum Japonii, około 250 km na zachód od Tokio i 140 km na wschód od Osaki. Położone jest w północnej części równiny Nobi, przez którą przepływają rzeki Nagara，Kiso i Ibi. Najwyższym szczytem jest góra Kinka 329 m.n.p.m. 60% powierzchni leży 60 m poniżej poziomu morza.

Po przejściu przez pierwszą i drugą świętą bramę Torii, pielgrzymi stępują do głównej świątyni Naikū po wielkich kamiennych schodach. Choć aktualnie świątynia jest ukryta za wysokim płotem, pielgrzymi mogą podejść pod jej bramę i modlić się przed nią. Fotografowanie tego miejsca jest surowo zabronione, a zakaz ten ściśle przestrzegany.

Kotaijingu jest znana jako miejsce przechowywania Ośmiobocznego Zwierciadła, jednego z trzech świętych przedmiotów ofiarowanych pierwszemu cesarzowi przez bogów. Ze ścieżki wiodącej wokół zewnętrznego muru można obserwować zza drzew dach głównej świątyni. Przed jej frontem widoczne jest puste miejsce, przeznaczone do wzniesienia w nim głównej świątyni na nowo przy jej następnej odbudowie w 2013 roku.

Prefektura Chiba  - prefektura znajdująca się w obszarze metropolitalnym Wielkiego Tokio w regionie Kantō w Japonii. Jej stolicą jest Chiba.

Kobe  – miasto w Japonii, położone na wyspie Honsiu. Jest stolicą prefektury Hyōgo i jednym z większych portowych miast Japonii. Leży w regionie Kansai (Kinki) , na zachód od Osaki. Należy do obszaru metropolitalnego Keihanshin liczącego ok. 18 mln mieszkańców.

Podstawą ekonomii Kioto są różne formy turystyki. Znajdujące się w mieście zabytki są nieustannym celem wycieczek szkolnych z całej Japonii. Kioto jest również często odwiedzane przez zagranicznych turystów. Na przemysł składają się głównie niewielkie zakłady, w większości prowadzone przez artystów i rzemieślników produkujących tradycyjne wyroby japońskie. Szczególnym uznaniem cieszą się producenci kimon z Kioto, dzięki którym miasto pozostaje centrum produkcji kimon. Tego typu przemysł traci na znaczeniu ze względu na stagnację obserwowaną w ostatnich latach w sprzedaży tradycyjnych wyrobów.

Jedynym mającym znaczenie nowoczesnym przemysłem w Kioto jest elektronika. W mieście znajdują się centrale znaczących firm, między innymi Nintendo, OMRON, Kyocera (Kyoto Ceramic) i Murata Machinery. W Kioto znajduje się również siedziba międzynarodowej firmy Wacoal. Jednakże wzrost w dziedzinie high-tech nie kompensuje w całości spadku w tradycyjnych dziedzinach działalności. Całkowity wynik Kioto zmniejsza się w porównaniu z innymi miastami w Japonii.

Japonia (日本 – Nihon lub Nippon; 日本国 – Nihon-koku lub Nippon-kokuposłuchaj po japońsku ^*) – państwo wyspiarskie leżące w Azji Wschodniej na Pacyfiku. Morze Japońskie oddziela kraj od kontynentu azjatyckiego. Archipelag Japoński rozciąga się od Wysp Nansei na południu do Hokkaido na północy i składa się z ok. 4 000 wysp. Największe z nich to: Honsiu, Hokkaido, Kiusiu i Sikoku.

Wyspiarskie położenie Kraju Wschodzącego Słońca i związane z tym geograficzne odseparowanie w zasadniczy sposób determinowało trwającą przez stulecia izolację kulturową, zakończoną w połowie XIX wieku. To za jej przyczyną Japończycy są dziś społeczeństwem jednolitym pod względem narodowościowym, językowym, jak również wyznaniowym i kulturowym.

Mieszkańcy owego kraju od zarania dziejów muszą zmagać się z siłami przyrody: trzęsieniami ziemi, wybuchami wulkanów, niszczycielskimi falami tsunami i katastrofalnymi huraganami. Natomiast rzeźba terenu i skromne złoża surowców mineralnych niezbyt sprzyjają powstaniu silnego państwa. Górzysty charakter Japonii sprawił, iż wąskie niziny nadbrzeżne stały się głównym miejscem osadnictwa ludności; tu też rozwinęła się gospodarka, tu powstały miasta; rozkwitła niezwykła cywilizacja. Jakby na przekór tym niesprzyjającym warunkom współczesny Kraj Kwitnącej Wiśni jest najbardziej rozwiniętym państwem Azji i jednym z najlepiej rozwiniętych na ziemskim globie.

Metro: Istnieje tylko jedna linia metra w miescie laczaca stacje Kannai i Shin-Jokohama. Jednak ten srodek komunikacji jest bardzo drogi i zazwyczaj wolniejszy niz pociagi. Kursuje co 5-15 minut.

Pociag: nazywajace sie Negishi pociagi jezdza co 5-10 minut pomiedzy Jokohama, Sakuragicho, Kannai i poludniowym Ishikawacho.

Promy: Bardzo dobry sposób na przemieszczanie sie i jednoczesnie podziwianie widoków. Promy Sea-Bass kursuja pomiedzy Jokohama Station, Minato Miraj 21 i polozonym na poludniu Yamashita-koen, odplywaja co 20 minut.

Autobus: Stacje kolejki i metra maja polaczenia z autobusami kursujacymi na przedmiescia. Jednak ciezko sie zorientowac w ich rozkladzie a przystanki koncowe zapisane sa po tylko po japonsku.

Adres informacji turystycznej: Sakuragicho Station (Minato Mirai 21 Information Center), 1-53 Sakuragi-cho, Naka-ku, Yokohama 2310062.

Historia

Jokohama powstala w 1858 roku z polaczenia dwóch osad rybackich Port, podstawa zycia osady bardzo szybko sie rozwijal i w 1859 r. zostal ogloszony portem otwartym. Zapoczatkowany wówczas handel z innymi krajami pociagnal za soba dynamiczny rozwój osady. W 1872 r. powstala pierwsza siec kolejowa laczaca Jokohame z Tokio. W roku 1889 Jokohama oficjalnie zostala ogloszona miastem. Na obszarze 5,4 km2 mieszkalo juz wtedy 116 193 osób.

Wielkie trzesienie ziemi w 1923 r zniszczylo Jokohame niemal doszczetnie. Jednak bardzo szybko zostala odbudowana, zyskujac bardziej nowoczesny wyglad. Po raz drugi miasto zostalo zniszczone podczas II wojny swiatowej, szczególnie podczas bombardowan w 1945 r., kiedy ucierpialo 42 % jego mieszkanców.

Od tego czasu rozpoczyna sie juz lepsza karta w historii miasta. W 1949 powstal miejski uniwersytet Jokohamy. Liczba ludnosci miasta szybko wzrastala i juz 1985 r. osiagnela 3 miliony. Obecnie Jokohama zrosla sie razem z Kawasaki i Tokio tworzac jedna konglomeracje miejska.

Glówne atrakcje

Zalozone w 1863 r Chinatown, jest najwiekszym w Japonii, na jego obszarze skupionych jest niemal dwiescie restauracji i ponad 350 sklepów. Tak duza spolecznosc chinska znalazla sie tutaj w wyniku przesladowan grup Sun Yat-sen i Chiang Kai-shek prze wladze komunistyczne w czasie Kulturalnej Rewolucji. Zycie spolecznosci chinskiej koncentruje sie w Kantei-byo, swiatyni calej pomalowanej w smoki, poswieconej Guan Yu, który jest chinskim bogiem wojny.

Ze wschodniej czesci Chinatown niedaleko jest do przyladka, gdzie wznosi sie rózowo-szara Marine Tower. Wieza ta ma 106 metrów wysokosci. Zostala zbudowana w 1961 r. aby uczcic rocznice otwarcia portu. Jest takze najwyzsza latarnia morska zbudowana na stalym ladzie. W wiezy znajduje sie interesujace muzeum kufli piwnych.

Nieopodal znajduje sie park, w którym znajduje sie nietypowy kwiatowy “pomnik" Yamashita-koenutworzony tu ku czci ofiar wielkiego trzesienia ziemi. Naprzeciwko parku, w porcie stoi zaglowiec pasazerski Hikawa Maru formalnie nazywany "The Queen of the Pacific", który plywal w latach 1930-1960. luksusowe wnetrze tego liniowca jest otwarte dla zwiedzajacych.
Idac w kierunku Koscióla Sw. Krzyza zbudowanego w 1862, ale przebudowanego ostatnio w 1947 r., mija sie waska uliczke z szeregiem starych domów, wsród których znajduje sie ajstarszy drewniany dom w miescie.

Muzea i galerie

Muzeum Sztuki w Jokohamie, (Minato Mirai), 3-4-1, Nishi-ku, 220-0012, tel. 2210300 - osoby zainteresowane sztuka wspólczesna z pewnoscia znajda tu cos dla siebie, organizowane tu sa wystawy zarówno artystów japonskich jaki i europejskich, przede wszystkim rzezby wloskiej z XX w.

Muzeum Lalek (Ningyo-no-Ie), Yamashita-cho, 18 Naka-ku, 231-0023, tel. 6719361 - znajduje sie tutaj kolekcja okolo 9,600 lalek z 137 krajów swiata. Mozna podziwiac widowiska kukielkowe w Teatrze Czerwonych Butów (Red Shoes Theatre).

Muzeum Jedwabiu (Silk Museum), 2-4-1 Kencho-mae, tel. 6410841 - jest to jedno z nielicznych muzeów jedwabiu na swiecie. Ekspozycje ukazuja proces powstawania jedwabiu poczawszy od larw jedwabniczków a skonczywszy na tradycyjnych japonskich ubraniach uszytych z jedwabiu.

Zakupy

Miasto stwarza wyjatkowo dobre warunki udanych zakupów. Juz przed wojna na Motomachi istnialy sklepy znanych projektantów. Do dzis jest to ulica skupiajaca najwieksza liczbe sklepów i mozna tam kupic ubrania zarówno w stylu europejskim jak i projektantów japonskich.

W tej samej dzielnicy mozna dokonac wielu innych interesujacych zakupów. Takze na Motomachi znajduje sie najwiecej sklepów oferujacych szeroki wybór angielskich ksiazek oraz europejskich produktów spozywczych.
Turystów jednak czesto zajmuja wyroby japonskiego rzemiosla i rekodziela. Liczne pamiatki feruja sklepiki w Marine Tower a przy Ningyo-no-Ie mozna kupic bardzo piekne japonskie lalki.

Dla tych, którzy wola duze zakupy warto polecic wielkie domy towarowe. Szczególnie wiele znajduje sie ich w sródmiesciu. Jednym z najwiekszych i najbardziej znanych jest Sogo Department Store, przy glównej stacji kolejowej.

Gdzie zjesc

Erawan Tai 1-3 Tsuruyamachi, Kanagawa-ku, tel. 3141181 - restauracja oferuje przede wszystkim dania kuchni tajskiej.

The Tawern, 2-3 Kami-Osaki, tel. 3229729 - bar i restauracja, serwujaca potrawy rybne i owoce morza.

Hamajin Restaurant, 1-31 La Spega 1floor Naka-Ku Motomachi, tel. 6815225 - to ponoc najlepsza, ale chyba tez i najdrozsza restauracja w Jokohamie, oferuje bogaty wybór swietnie przyrzadzonych dan kuchni japonskiej jak i miedzynarodowej.

Heichinrou, 149 Yamashitacho, tel. 6813001 - restauracja oferuje bardzo smaczne potrawy kuchni katonskiej.

Manchinrou, 153 Yamashitacho, tel. 284004 - jest bardzo znana w miescie restauracja serwujaca dania kuchni rejonu Guangdong

Rozrywka

Jokohama to tloczne i zabiegane miasto. Jednak mozna tu znalezc miejsca które oferuja chwile wytchnienia zarówno jego mieszkancom, jak i przyjezdnym turystom.

Warto odwiedzic na poczatek tutejsze lokale, które oferuja rózne formy rozrywki. Bary skupione sa przede wszystkim w dookola Chinatown i na przeciwko Kannai Stadion. Latem wiele pubów wystawia ogródki piwne na zewnatrz, a na domu towarowym Luminè oraz Star Hotel ogródki wychodza na dachy.

Miedzynarodowy tlum panuje w Cape Cod, 1-4-2 Tokiwacho. W tym popularnym w miescie klubie w czwartki organizowane sa noce karaok. Missions to Semen, 3F, New Port Building, 194 Yamashitacho byla pierwotnie miejscem zeglarzy, dzisiaj kazdy jest tam chetnie widziany. Tradycyjnym angielskim barem z szerokim wyborem brytyjskich piw jest natomiast The Tawern, 4F, 214 Yamashitacho, w niedziele otwarta jest tu kuchnia serwujaca dania z rusztu.

Tokio jest stolicą Japonii i jednym z największych miast świata. W samym Tokio mieszka ponad 8 mln ludności, a w aglomeracji ponad 12 mln osób. Dynamiczny rozwój Tokio i sąsiadujących z nim miast – Kawasaki i Jokohamy sprawił, że połączyły się one w jeden organizm miejski, tworząc najludniejszy obszar metropolitalny zamieszkany przez ponad 30 mln ludzi. Wschodnia część współczesnego Tokio nazywała się niegdyś Edo, co oznacza „ujście”. Odkrycia archeologiczne ujawniły, że obszar ten był zamieszkały już 2500 lat p.n.e. Pierwsze wzmianki o Edo, jako o niewielkiej osadzie rybackiej pochodzą z końca XII wieku. W XV wieku Ota Mochisuke przekształcił Edo w obronną siedzibę, a w XVI wieku Tokugawa Ieyasu wybudował tu zamek. Kiedy w 1603 Tokugawa mianował się szogunem, Edo stało się faktyczną stolicą Japonii, mimo że formalnie było nią miasto Kioto.

W XVIII wieku Edo było już największym miastem na świecie (1,4 mln ludności). W 1868 roku cesarz Japonii przeniósł swą siedzibę do Edo i nadał mu nazwę Tokio czyli wschodnia stolica. Pod względem architektonicznym Tokio jest ogromnie zróżnicowane, obok dzielnic z drapaczami chmur i szerokimi ciągami komunikacyjnymi występują dzielnice o gęstej, chaotycznej, niskiej zabudowie z wąskimi uliczkami. Centralną część miasta zajmuje pałac cesarski otoczony ogrodami, pozostałościami murów i dwiema fosami. Obok pałacu mieści się gmach parlamentu zbudowany w pierwszej połowie XX wieku. Do najsłynniejszych współczesnych gmachów należą: katedra tokijska ze strzelistymi wieżami, gmach World Trade Center i Teatr Narodowy. W słynnym parku Ueno, położonym na północ od centrum znajdują się świątynie, pagody i muzea.